Οι Βασικές Αρχές του Βολουνταρισμού

Συντάχθηκε από τον Καρλ Ουάτνερ. Μετάφραση από τον Γιάννη Κλαψάκη από το Αγγλικό πρωτότυπο που βρίσκεται εδώ.

Ο Βολουνταρισμός είναι το άποψη η οποία πρεσβεύει ότι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων θα πρέπει να βασίζονται σε αμοιβαία συγκατάθεση, ή να μην υφίσταται καθόλου. Αντιπροσωπεύει ένα μέσο, ένα σκοπό, και μια βαθειά διορατικότητα. Ο Βολουνταρισμός δεν εξετάζει κάποια συγκεκριμένη μορφή που θα πάρουν οι όποιες εθελοντικές συμφωνίες • παρά μόνο ότι θα πρέπει να εγκαταλειφθεί ο εξαναγκασμός ώστε τα άτομα και η κοινωνία να μπορέσουν να ανθήσουν. Σαν το μέσο το οποίο προσδιορίζει το σκοπό, ο στόχος μιας καθόλα εθελοντικής κοινωνίας πρέπει να αναζητηθεί εθελοντικά. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να πειθαναγκαστούν ώστε να αποκτήσουν ελευθερία. Ως εκ τούτου, η χρήση της ελεύθερης αγοράς, της εκπαίδευσης, της πειθούς, και της μη βίαιης αντίστασης είναι οι κύριοι τρόποι με τους οποίους θα αλλάξουν οι άνθρωποι της ιδέες τους για το κράτος. Η Βολουνταριστική άποψη που λέει ότι όλες οι τυραννίες και κυβερνήσεις έχουν μια συμπαγή δημοφιλή αποδοχή, εξηγεί και το λόγο της επαρκούς χρήσης των Βολουνταριστικών μέσων για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

Τα Επιστημολογικό Επιχείρημα

Η βία δεν είναι ποτέ μέσο για τη γνώση. Όπως η Isabel Paterson εξήγησε στο βιβλίο της, «ο Θεός της μηχανής», δεν υπάρχει διάταξη του νόμου που μπορεί να μεταδώσει σε ένα άτομο μια ικανότητα που του αρνήθηκε από τη φύση. Η εντολή της κυβέρνησης δεν μπορεί να επιδιορθώσει ένα σπασμένο πόδι, αλλά μπορεί να δώσει εντολή για τον ακρωτηριασμό ενός υγιούς σώματος. Δεν μπορεί να προσδώσει νοημοσύνη, αλλά μπορεί να απαγορεύσει τη χρήση της νοημοσύνης. ή, όπως ο Baldy Harper συνήθιζε να να λέει, «Δεν μπορείτε να πυροβολήσετε μια αλήθεια! «Ο συνήγορος οποιασδήποτε μορφής επεμβατικής βίας είναι σε μια λογικά επισφαλή κατάσταση. Ο εξαναγκασμός δεν πείθει, ούτε είναι κάποιου είδους επιχείρημα. Ο William Godwin επεσήμανε ότι ο εξαναγκασμός «είναι αντίθετος προς τη φύση του νου, η οποία δεν μπορεί παρά να βελτιωθεί με την πειθώ,» και ” αν αυτός που χρησιμοποιεί εξαναγκασμό εναντίον μου θα μπορούσε για τους δικούς του σκοπούς να με βάλει στο καλούπι του μέσω επιχειρημάτων, χωρίς αμφιβολία, θα μπορούσε …Προσποιείται ότι θα με τιμωρήσει, επειδή το επιχείρημα του είναι ισχυρό, αλλά στην πραγματικότητα με τιμωρεί, επειδή είναι αδύναμος.» Η βία δεν περιέχει καμία από τις ενέργειες που ενισχύουν μια πολιτισμένη ανθρώπινη κοινωνία. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι μόνο σε θέση να επεκτείνει το υλική ύπαρξη ελάχιστων ατόμων, ενώ μειώνει τις δυνατότητες των περισσότερων άλλων.

Το Οικονομικό Επιχείρημα

Οι άνθρωποι συμμετέχουν σε εθελοντικές συναλλαγές, επειδή αναμένουν βελτίωση της κατάστασής τους. Τα μόνα άτομα ικανά να κρίνουν το βάσιμο της ανταλλαγής είναι τα συμβαλλόμενα μέρη. Ο Βολουνταρισμός είναι ένα φυσικό αποτέλεσμα αν κανείς δεν κάνει τίποτα για να το σταματήσει. Η αλληλεπίδραση της φυσικής ιδιοκτησίας και των συνδιαλλαγών οδηγεί σε ένα σύστημα ελεύθερης τιμής της αγοράς, η οποία μεταφέρει τις απαραίτητες πληροφορίες για να παρθούν οι κατάλληλες οικονομικές αποφάσεις. Ο παρεμβατισμός και ο κολεκτιβισμός κάνουν τους όποιους οικονομικούς υπολογισμούς αδύνατους επειδή διαταράσσουν το σύστημα της ελεύθερης τιμής της αγοράς. Ακόμη και η μικρότερη κρατική παρέμβαση οδηγεί σε προβλήματα που δικαιολογούν την έκκληση για όλο και περισσότερη και μεγαλύτερη παρέμβαση. Επίσης, «οι ελεγχόμενες» οικονομίες δεν αφήνουν περιθώρια για νέες εφευρέσεις, νέους τρόπους να κάνουμε πράγματα, ή για το «απρόβλεπτο». Ο ανταγωνισμός στην ελεύθερη αγορά είναι μια διαδικασία μάθησης η οποία επιφέρει αποτελέσματα τα οποία κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να πει πόσο κακό έχει γίνει και θα συνεχίσει να γίνεται από πολιτικούς περιορισμούς.

Το Ηθικό Επιχείρημα

Η αρχή του Βολουνταρισμού μας διαβεβαιώνει ότι, ενώ μπορεί να έχουμε τη δυνατότητα να επιλέγουμε το χειρότερο, έχουμε επίσης τη δυνατότητα να επιλέγουμε το καλύτερο. Μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα, αν και δεν εγγυάται αποτελέσματα. Ενώ υπαγορεύει την μη επιβολή της δικής μας «ιδανικής» ιδέας σε κάποιον άλλο, μας προστατεύει από το να μας επιβληθεί με την βία μια αντίστοιχη «ιδανική» ιδέα από κάποιον άλλο. Η χρήση του εξαναγκασμού ώστε να μας υποχρεώσει να είμαστε ενάρετοι αυτό-ακυρώνεται, διότι, μια πράξη, για να είναι ηθική, πρέπει να μην υπόκειται σε εξαναγκασμό. Εάν ένα πρόσωπο είναι υποχρεωμένο να ενεργήσει με έναν ορισμένο τρόπο (ή απειλείται με την επιβολή κυβερνητικών κυρώσεων), δεν υπάρχει τίποτα ενάρετο σχετικά με τη συμπεριφορά του. Η ελευθερία επιλογής είναι ένα απαραίτητο συστατικό για την επίτευξη της αρετής. Κάθε φορά που υπάρχει μια πιθανότητα για την καλή ζωή, το ρίσκο για μια κακή πρέπει επίσης να γίνει δεκτό.

Το Επιχείρημα του Φυσικού Νόμου

Η κοινός νους και η λογική μας, μας λέει ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι σωστό μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων, εάν δεν είναι ήδη σωστό από τη φύση του. Ο Επίκτητος, οι Στωικοί, καλούσαν τους άνδρες να αψηφούν τους τυράννους κατά τέτοιο τρόπο ώστε να θέσουν υπό αμφισβήτηση την αναγκαιότητα της ίδιας της κυβέρνησης. «Αν η κυβέρνηση τους κατευθύνεται να κάνουν κάτι που είναι σε αντίθεση με την λογική τους, θα έπρεπε να αψηφίσουν την κυβέρνηση. Αν τους είπε να κάνουν ό, τι κατά την λογική τους θα έπρεπε να κάνουν έτσι κι αλλιώς, δεν χρειάζονται κυβέρνηση». «Ακριβώς όπως εμείς δεν απαιτούμε το Κράτος να μας υπαγορεύσει τι είναι σωστό ή λάθος στην καλλιέργεια τροφίμων, στη κλωστοϋφαντουργία, ή κατά την παραγωγή χάλυβα, δεν χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση να υπαγορεύσει κανόνες και διαδικασίες σε κάθε τομέα επαγγελματικής δραστηριότητας.» «Κατά την νομοθεσία, το χιόνι θα πέσει όταν ο ήλιος είναι στον Αιγόκερω, και τα λουλούδια θα ανθίσουν όταν είναι στον Καρκίνο.»

Το Επιχείρημα του Ο Σκοπός Αγιάζει τα Μέσα

Μολονότι ορισμένες υπηρεσίες και αγαθά είναι απαραίτητα για την επιβίωσή μας, δεν είναι απαραίτητο ότι θα πρέπει να παρέχονται από την κυβέρνηση. Οι Βολουνταριστές αντιτάσσονται το κράτος επειδή χρησιμοποιεί καταναγκαστικά μέσα. Τα μέσα είναι οι σπόροι που ανθίζουν μέσα σε ένα λουλούδι και έρχονται σε καρποφορία. Είναι αδύνατο να φυτέψεις το σπόρο του εξαναγκασμού και στη συνέχεια να καρπωθείς το λουλούδι της Βολουνταρισμού. Αυτός που θέλει να καταπιέσει, υποχρεώνει, συνήθως μέσω της ψήφιση νόμων που αυτός προτείνει ή με την εκλογή πολιτικών σε καίριες θέσεις, άλλους να ακολουθήσουν την θέλησή του. Οι νόμοι και οι υπεύθυνοι εξαρτώνται από τη σωματική βία για να επιβάλουν την θέλησή τους. Τα Βολουνταριστικά μέσα, όπως η μη βίαιη αντίσταση, για παράδειγμα,δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα κανενός. Χρησιμεύουν μόνο για να ακυρωθούν οι νόμοι και οι πολιτικοί με μοναδικό όπλο την αδιαφορία. Ο Βολουνταρισμός δεν απαιτεί από τους ανθρώπους την βίαια ανατροπή της κυβέρνησής τους, ή την χρησιμοποίηση της εκλογικής διαδικασίας ώστε να επιφέρει την αλλαγή, αλλά ότι όταν παύουν να στηρίζουν την κυβέρνησή τους, εκείνη θα πέσει σαν ώριμο φρούτο. Αν κάποιος φροντίζει για τα μέσα, ο σκοπός θα φροντίσει για τον εαυτό του.

Το Επιχείρημα της Συνέπειας

Είναι μια κοινότυπη παρατήρηση ότι τα μέσα που κάποιος χρησιμοποιεί πρέπει να είναι σύμφωνα με το επιζητούμενο στόχο. Είναι αδύνατο να «εξαπολύσεις πόλεμο για την ειρήνη» ή «να καταπολεμήσεις την πολιτική με το να γίνεις πολιτικός». Η ελευθερία και η ιδιωτική περιουσία είναι συνολικές και αδιαίρετες έννοιες που βρίσκονται σε κίνδυνο, όπου και όποτε το Κράτος υφίσταται. Δεδομένου ότι όλα τα πράγματα σχετίζονται μεταξύ τους στον πολύπλοκο κόσμο των κοινωνιών μας, αν η ελευθερία ενός ανθρώπου ή ιδιωτική ιδιοκτησία μπορεί να παραβιαστεί (ανεξάρτητα από την αιτιολογία), εν συνεπεία, η ελευθερία και η περιουσία του κάθε ανθρώπου είναι επισφαλείς. Ο ανώτερος άνθρωπος μπορεί να είναι σίγουρος για την ελευθερία του μόνο αν ο κατώτερος άνθρωπος είναι ασφαλής σχετικά με τα δικαιώματά του. Συχνά ξεχνάμε ότι μπορούμε να διασφαλίσουμε την ελευθερία μας μόνο με το να την διατηρήσουμε για τον πιο ποταπό και αντιπαθητικό ανάμεσά μας, ώστε να μην έχουμε δημιουργήσει προηγούμενα που μπορεί να μας επηρεάσουν.

Το Επιχείρημα της Ακεραιότητας, του Αυτο-Ελέγχου και της Διαφθοράς

Είναι ένα γεγονός της ανθρώπινης φύσης ότι το μόνο πρόσωπο που μπορεί να σκεφτεί με το μυαλό μας είμαστε εμείς. Ούτε μπορεί ένα πρόσωπο να υποχρεωθεί να κάνει κάτι ενάντια στη θέλησή του, διότι κάθε πρόσωπο έχει την τελική ευθύνη για τις δικές του ενέργειες. Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να τρομοκρατήσουν άτομα υποβάλλοντας τα σε τυραννία καθιστώντας τους ομήρους και προσπαθώντας να καταστρέψουν το ηθικό τους. Αυτή η στρατηγική δεν είναι επιτυχής κατά του προσώπου που φιλοξενεί μια Στωική στάση απέναντι στη ζωή, και ο οποίος αρνείται να επιτρέψει στον πόνο να διαταράξει την ηρεμία του μυαλού του, και την άσκηση της λογικής. Μια κυβέρνηση μπορεί να καταστρέψει το σώμα ή την περιουσία κάποιου, αλλά δεν μπορεί να τραυματίσει τη φιλοσοφία ζωής του. Επιπλέον, ο Βολουνταριστής απορρίπτει τη χρήση της πολιτικής εξουσίας, διότι μπορεί να ασκηθεί μόνο οπισθογράφοντας ή με τη χρήση βίας για την επίτευξη των σκοπών κάποιων. Η δύναμη να κάνουμε καλό στους άλλους είναι επίσης η δύναμη να τους προκαλέσουμε βλάβη. Η πολιτική εξουσία έχει να κάνει με το να αναγκάζεις τους ανθρώπους να ελέγχουν τις ζωές άλλων ανθρώπων. Παραβιάζει όλες τις βασικές αρχές του Βολουνταρισμού: «Ο έχων δύναμη δεν είναι απαραίτητα και σωστός», «ο σκοπός ποτέ δεν αγιάζει τα μέσα», ούτε μπορεί ένα άτομο εκβιαστικά να παρεμβαίνει στη ζωή του άλλου. Ακόμη και το μικρότερο ποσοστό πολιτικής εξουσίας είναι επικίνδυνο. Πρώτον, μειώνει την ικανότητα σε τουλάχιστον μερικούς ανθρώπους να ζήσουν τη ζωή τους με το δικό τους τρόπο. Δεύτερον, και πιο σημαντικό από την Βολουνταριστική άποψη, είναι αυτό που κάνει στο άτομο όταν ασκεί εξουσία: διαφθείρει τον χαρακτήρα του εν λόγω ατόμου.

Open This Content

Win-Win Doesn’t Mean You Lose Nothing

Send him mail.

“Win-Win World” is an original column appearing sporadically on Thursdays at Everything-Voluntary.com, by Russell L. Roth. Russell is a 30-year marketing veteran and graduate of Jay Snelson’s “Science of Human Interaction” course (he calls it “Win/Win 101”). He has owned and operated businesses in advertising, real estate and internet marketing. He holds a degree in Studio Art from the State University of New York and is seeking a music publisher for his portfolio of original Country/Folk fusion songs. A native of Central New York state, Russell currently resides in southern California with his wife, Valerie. Archived columns can be found here. WWW-only RSS feed available here.

When my kid brother told me he decided to be a libertarian some years ago it made me proud. Even though he was incapable of addressing the logical dilemma, “if a little government is better than a lot, why isn’t no government best of all?”, it was good to hear him espouse libertarian values.

Like many others of that ilk, my brother Harry (not his real name) still clung to the notion of a rudimentary government: police force, military and courts… yada, yada. This I considered workable, as all that was needed for a complete and positive transformation was the realization that ALL government is coercive by its very nature. Reducing it to a shell of its former self does nothing to change this basic fact. This is a big step, yes, but it was all that stood in his way.

What worried me more was Harry’s apparently visceral aversion to Objectivism. He attempted to poke holes in her reasoning at every turn, either unable or unwilling to grasp that Rand believed the same thing that he did; that even she could not bring herself to urge the abolition of the entire state. In any event, as I said, it was good to hear him speak in libertarian terms. His rehabilitation had taken a critical first step.

We lost touch soon after, being adults living 2,500 miles apart, with different families and commitments. Several years passed. Then recently, through the somewhat dubious miracle of social networking, we found one another once again. Harry’s thinking had taken an ominous turn. Now he was railing against “the plutocracy”, as he saw it. Worse yet, he posted that he could not understand all the “bad press” surrounding the term “financial redistribution.” Of course I made a heroic attempt to explain, as one would to a child, that redistribution of wealth was evil because it involved forcibly taking property from those who earned it and giving it to those who hadn’t. (I use sarcasm here because it continues to shock me that so many of us do not comprehend this seemingly simple point.)

We bantered back and forth for several days. On his page Harry continued to grouse about the widening gap between the rich and the poor, and the 1% of the population that seemed to have gotten all the breaks. He continued to insist that the state is all that stands between the abused poor and the ruthless robber barons whose goal in life is to extort and cheat them out of every penny and labor-minute possible. Yes, he actually used the term “robber baron”.

He did still agree that politicians are a big part of the problem. He saw them as corrupt (which they are, but not for the reasons he was thinking) and in cahoots with the corporations and “big money”. Yet he failed to offer any explanation as to how this condition serves the state in its stand on behalf of the abused poor.

Then one day Harry posted the following content on his personal networking page.

I know what you’re thinking. I should have stood back and let him continue to steep in this stupidity; that nothing I could say could change his mind or help him, at least, think more rationally.

But I couldn’t let this go unchallenged. Once again a politician was trying to fan the flames of resentment amongst groups of the citizenry in order to justify higher taxes. What made it worse was that Sanders is obviously quoting from one or more studies but the posting doesn’t say which studies, so it’s much more difficult to check it out independently. Secondly, every time I hear a politician use the term “moral”, or a variant thereof, I want to run like hell in the opposite direction. For I know the term “sacrifice” isn’t far behind.

So on Harry’s post I asked, “According to what reputable study?” (See below for my subsequent posting in response to this particular issue.)

Harry’s reply? Rather than quoting the source and methodology of the study, which any thinking person interested in the truth would have done, my brother unleashed a volley of invective targeting me and Objectivism in general. I won’t amuse you or embarrass him with direct quotes, but let’s just say he accused me of being a “tool” for the top one percent of the income earning population and stated that no one was interested in hearing my views. Although he obviously seemed to feel the exact opposite about the perceived relevance of his own perspectives.

I confess, I believe in fighting fire with fire regardless of the opponent. So I responded by pointing out that if I were an Objectivist tool he was just as equally a socialist tool. I dismissed his beliefs as hate-the-rich and simplistic. In conclusion I assured him that every time he rendered his unsolicited opinion I would respond with my own point of view and if he didn’t like it he was free to unfriend me. Our elder brother who, it turned out, was monitoring our exchange, chimed in with, “Does the phrase ‘useful idiot’ mean anything to you?”

Never let it be said that the Roth boys pull their punches when it comes to expressing their ideological views.

Well, as you likely guess, my little bro took my advice and unfriended not just yours truly, but our eldest sibling as well.

Such is what almost inevitably transpires when illogic is challenged by uncomfortable fact. Those without a rational leg to stand on sooner or later invariably initiate name calling, ridicule and finally, avoidance. They get downright nasty when presented with inconvenient truths, like a cornered raccoon. Then when this fails to intimidate, they run and hide. This is one manifestation of the phenomenon that Jay Snelson referred to as “intellectual immunity”. Most people don’t like their premises challenged.

Whatever one wishes to call it, there is only one viable response to those afflicted with this malady. As Rand said, one must treat people as they deserve to be treated, and let the chips fall where they may.

I bear no ill-will toward my socialist tool of a brother. I simply have no respect for his view that the rich are the enemy, particularly since he failed miserably at defending his view with facts and rational discourse when he had the opportunity. However, the sadness of the situation is not lost on me. If I have lost a brother, so be it. I can do nothing about it except hope against hope that one day he will eschew raw emotion in favor of rational thought. Until then, I’ll be online and available to answer any questions or concerns he may have about free market anarchy – if any.


Not content with simply trading philosophical jabs with my brother, I subsequently did the research he himself should have done prior to posting the above Bernie Sanders quote. Here is my response posting in its entirety.

JUST HOW POOR ARE THE POOR IN THE US?

Many international poverty studies have found that the USA suffers from dramatically high child poverty rates – nearly the worst – among developed nations.

Before you reach for your checkbook or call your Congressman, there are some things you should know.

For example, developed countries commonly use relative measures of poverty that categorize any household below a certain percentage of the national average income as impoverished — regardless of their standard of living. Others define poverty using specific quality of life indicators, but the set of indicators could be arbitrary, and the data gathered by household surveys to determine the extent of poverty could be unreliable. Thus, claims that child poverty is more pervasive in the United States than in other developed countries are at least suspect.

The highly reputed National Center for Policy Analysis issued a study of various methods used (use the link below to see the study), and made the following conclusions.

Using a relative measure can place children in a high poverty group in a particular country. But that country could have a high overall standard of living, like the USA… meaning that the “poor” in the US are actually richer than the “poor” in, say, France or Denmark.

In fact, the study states, of the officially-defined “poor” households in the US,

• 99.4% have a refrigerator
• 75.7% have air conditioning
• 42% have a DVD player
• 36.1 % have a separate cable TV box
• 23% have a video game console
• And so on.

So the next time someone tries to tell you we have the highest rate of childhood poverty of any major country in the industrialized world, have them tell you which study they’re quoting, and explain the study’s methodology. If they can’t, or won’t, ask them to shut up.

The full study: http://www.ncpa.org/pdfs/bg169.pdf

In addition, check out the Cato Institute for reputable studies and articles that explode the liberalist myth concerning the USA’s top 1% income earners.


Read more from “Win-Win World”:

Open This Content

The Power Of Saying Yes

Send her mail.

“Balancing on My Toes” is an original column appearing every other Friday at Everything-Voluntary.com, by Angel M. Ethell. Angel lives in the Chicagoland area with her family: sons Teen (13) and Lil G (2) along with their little sister Cassie Pie (dog), and her partner Daddy G. She loves learning new things along with learning that she might not always be right… 100% of the time. Archived columns can be found here. BMT-only RSS feed available here.

Yes is a powerful word for parents. The power of yes can open up whole new worlds for a child and parent. When a parent says yes, trust is built and a child learns value in his or her own thoughts and feelings. Yes can build confidence, yes can build respect, and yes can build patience; these all for both parent and child. As parents we are always saying no and seldom do we say yes, but I had to ask myself one day why I was always saying no. I would say no to playing outside at inappropriate times, inappropriate snacks, toys, and other ideas my little ones (and not so little one) would ask for. I said no for the same reason so many parents say no. Its what we know. But then about a year ago I happened upon a concept and my family life hasn’t been the same since.

I Stopped Saying No

If someone had just said stop saying no and gave me no context I would have been perplexed, but after really thinking about what it meant to stop saying no I really understood. Saying no all the time was damaging the parent-child relationship. I learned that cutting a child off without validating their request was part of the problem. Children cannot communicate fully with us, even the ones that have a fuller vocabulary, or use reason all the time so when they ask “Can I have these cookies Mom?” or something like that they are not thinking that it may be close to a meal time; they are thinking cookies are good, so I want some cookies. Sometimes we forget that as adults, and just say no without an explanation. The child then may not understand and feel that it was an arbitrary decision when in fact there is a completely sound reason that may not have been communicated with the word no. Even not now isn’t really enough for younger children.

So I Started Saying Yes

Children will always have unreasonable demands and inappropriate requests and they way we handle them will shape their future and how they process the world around them. When I started saying yes I did not give in to every demand and whim as you may be thinking. Nope, what I did was take the suggestion of the method and created a yes environment. This took a lot of work, but as my small toddler became more independent the more I saw the value in our yes environment. We rearranged the furniture so that it was non-obstructive which meant no living room table as we were accustomed to for drinks, magazines and such, and other changes. We toddler proofed with all that soft striping on edges of things and padded corners of all the tables in his area. We made sure that if there was climbing to be done it was set up safely to lessen the falling and so many other things like that. We put away our decorative glassware and other knick knacks we had accumulated while not having a toddler and pretty much rearranged our whole house. This yes environment opened up his play area and gave him plenty to explore safely while we moved about our day.

And Its Hard to Say Yes All the Time

Once I began saying yes and stopped saying no I had to be more creative than ever. Now when prompted with unreasonable requests I had to really think about and learn to communicate with my small child which is much harder than just saying no. There are better responses than no. Yes, you may have that popsicle, but pretty soon we are going to have dinner so you may have it, just not now. And then because he’s two we have to have a conversation about how its okay to want something really bad but sometimes we have to wait. This is a longer process which takes the time to validate the child’s feelings. After all, popsicles are delicious, who wouldn’t want a popsicle?, but now is just not the right time for treats. Then we talk about what times are good for treats. Talking to a toddler like this gives them the tools necessary to really understand all about the world around them. Now, just like saying no, telling a child that yes they can do something but have to wait may cause a sudden outburst of emotion. We call them tantrums, but in reality the child is just trying to process his emotions and may be overwhelmed by what he or she is feeling. As the parent we can talk them through what they are feeling and give them the words if needed without giving in to the original request. We can tell them that it is okay to feel angry and that you are there for them to help them process and recover. Give lots of hugs during this time even if your first reaction is to yell and tell them to stop acting that way. Small children just do not have the emotional control that adults do so even though it may not seem like it, they are having a hard time, not trying to give their parent one.

The Power Of Yes

I was raised in a family that yelled all the time and used the phrase “because I said so” more often than explaining the real reason I was not allowed to do the things I wanted to do. I found this a very unsatisfactory answer and would drive my Mom nuts asking the same question over and over again. Now, if she had used this technique on me I believe she would have saved herself (and me) many yelling sessions. I was usually good once I understood a situation, but phrases like no and “because I said so” are barriers in communication and left me with more questions than I started with because I wanted to know why I was being told no. With my own children I had already decided to not use “because I said so” but now I have some of the tools to reap the benefits of fully explaining the world to my children. Once I understood the root idea of saying yes my home life changed. I even use it on my teen now, in a moderated way, and it is helping bridge communication gaps with us as well as my toddler. Now when he asks why he has to clean his closet out I explain that it needs to be easily accessible because his closet has the access hatch for the roof instead of “because I said so” which is much more motivating. Saying yes has had a profound impact on my life and family happiness. It takes a lot of work but it certainly has brought us closer together as a family, and that will always be worth it to me.

For more information on creating a yes environment or saying yes, please visit the web for a wealth of information. Just search “creating a yes environment”. Dr. Sears has some pretty interesting things to say here but there is a lot more out there.


Read more from “Balancing on My Toes”:

Open This Content

Acerca del Adoctrinamiento

¿Hay una mejor manera de implantar una idea de la historia en la mente de los jóvenes que hacerlos escribir un resumen sobre ello? Van a hacer un poco de investigación con un libro de historia aprobado, y luego escribir una versión simplificada de circunstancias y personas complejas. Una vez que la versión simplista aprobada es regurgitada, la mente de los jóvenes lo consideraran una verdad evangelica y construiran a través de ello una visión del mundo. Varios resumenes mas tarde, la duda de que la autoridad representada (el estado, la iglesia, la familia) como noble y buena es inexistente, sustituida por una fe que pueda mover montañas. Repugnante, si usted me pregunta. Y eso es de hoy dos centavos.

Skyler.

(Traducido por Ana Belen Lau, del original en Inglés, que se encuentra aquí.)

Open This Content

Cultivando Libertad en el Hogar

Enviar correo.

Escrito por Skyler J. Collins en Septiembre 2013. Traducido por Julieta P. Collins, del original en Inglés, que se encuentra aquí. Obras publicadas de Julieta se puede encontrar aquí.

Creo que el mayor impacto que los voluntaristas pueden hacer es dentro de las paredes de nuestros hogares, entre las relaciones con nuestros cónyuges e hijos. Podríamos ser abrumadoramente pocos en número en la sociedad más grande, pero en el hogar tenemos una voz real y nuestras acciones tienen consecuencias reales. Si realmente valoramos la libertad, entonces debemos educar a nuestros hijos en la libertad. Cultivando la libertad en el hogar requiere que respetemos la autopropiedad de nuestros hijos, abolir la agresión de los padres, y asegurarnos de que nuestros niños no desarrollen una mentalidad cerrada, que sea el resultado habitual de un adoctrinamiento.

Cultivando Autopropiedad

Sin embargo se llega a la autopropiedad, lo importante es que todo el mundo entienda que sus cuerpos les pertenecen. Ellos son sus propios amos. Toda persona tiene derecho a decidir por sí mismos lo que entra en o que se pone sobre sus cuerpos. A los niños se les debe enseñar la autopropiedad por dos razones : 1) para que sepan cuándo están siendo violados sus derechos, y 2) para que sepan cuándo están violando los derechos de los demás. Algunas maneras de cultivar la autopropiedad de los niños es permitir que sus hijos decidan qué, cuándo y cuánto comer, qué y cuánto ropa usar, cuándo y dónde ir a dormir, qué, cuándo, y dónde aprender lo que es más importante y el significativo para ellos en un momento dado, y que van a asociarse en un nivel de afecto de su propia elección. En otras palabras, dar a los niños las mismas oportunidades de tomar decisiones por sí mismos como usted da a sus compañeros adultos. Si hacen una mala elección y se encuentran con hambre y sin la oportunidad de comer, con frío sin una oportunidad para entrar en calor, o cansado y sin la oportunidad de dormir, van a aprender una lección más importante. Ellos sabrán que la elección era de ellos, sus circunstancias estaban en gran parte bajo su control, y que la calidad de su vida está bajo su determinación.

Cultivando No Agresión

Cuando los padres hacen tipos de opciones enumeradas anteriormente para sus hijos, el mensaje recibido es que la voluntad del padre prevalece sobre la voluntad del niño. Y cuando el niño recibe este mensaje se va someter bien y creer que, efectivamente, la voluntad de alguien más triunfo ante su voluntad, o se resistirá a esta violación evidente de sus derechos a la consternación y probablemente la represalia agresiva por parte de sus padres. En el primer caso, se le enseña al niño que él no se posee a sí mismo, que no es dueño de sí mismo, y en este último se le ha enseñado que otro tiene el derecho de iniciar la agresión contra el. Y si alguien tiene el derecho de iniciar la agresión contra el, quizás vendrá un día en que él tendrá el derecho de iniciar la agresión contra otra persona. En lugar de creer que nunca tendrá un derecho de iniciar la agresión contra los demás, en lugar de eso cree que lo hará. Debido a la agresión que se inició contra él que tuvo éxito debido a que tuvo menos poder que sus padres, él cree que tener más poder le da a uno el derecho de iniciar la agresión contra los demás. Él nunca podrá ejercer ese “derecho” contra otro adulto, pero es casi seguro que lo hará en contra de sus hijos menos poderosos. Y así el ciclo de la agresión continúa a expensas de sus hijos, así como las perspectivas de adhesión a la no agresión en la sociedad más amplia. Punto más grande, deje que sus hijos tomen sus propias decisiones y cuando cometen errores, encuentre maneras de disciplinar con amor y razón en lugar de miedo y violencia.

Cultivando una Mentalidad Abierta

Tener un cuerpo libre de la agresión de los demás es tan importante como tener una mente libre. Los padres tienen una influencia increíble sobre lo que sus hijos piensan y creen. Cuando un padre le dice a su hijo un “hecho”, lo van a aceptar en virtud de la creencia de que sus padres nunca les mentirian. Los niños creen fácilmente en tales mitos claros como Santa Claus, el conejo de Pascua, y el hada de los dientes. En algún momento de su desarrollo mental ellos son menos fáciles de engañar y sus padres deciden “dejarlos entrar en él.” La mayoría de los niños perdonan fácilmente a sus padres por haber mentido, porque se les enseña que es necesario y útil con el fin de producir un “buen comportamiento”, pero algunos se hacen añicos por las revelaciones de que no sólo Santa Claus y el resto no son reales, sino también que sus padres se los hicieron creer. Estos mitos son granos pequeños en comparación con los mitos que sus padres realmente creen. Cierto o no, cuando los niños son adoctrinados para creer ciertas ideas y conceptos, que incluyen la dependencia de las figuras con autoridad que ellos mismos son seres humanos falibles, su vida se vendrá abajo en el momento en que se ven obligados por la evidencia y la razón para aceptar algo aparentemente contradictorio a sus antiguas creencias. Una figura de autoridad que actúe contra la doctrina y la tradición, o un momento en la historia contada de manera diferente que la versión oficial puede crear sentimientos de traición y resentimiento bajo la creencia de que eran previamente mentidos o engañados. Este tipo de cosas sucede todo el tiempo dentro y fuera de, por ejemplo, la religión. En cambio, los niños se les debe enseñar que no importa lo que ellos, sus padres, o cualquier otra persona cree, no puede ser verdad. La comprensión de las razones de las creencias que uno sostiene son tan importantes como la comprensión de que nadie tiene todas las respuestas y que todo el mundo tiene sólo una cantidad de información limitada por la cual juzgar la veracidad de algo. Todos vivimos y aprendemos, y todos debemos llegar a un acuerdo con la realidad cambiante que nos rodea. La investigación libre y honesta retroalimentación crean mentes libres y la apertura de espíritu, los cuales son necesarios para proteger a nuestros hijos y a nosotros mismos de los diseños de los demás, menos honorables.

Consideraciones Finales

Tan importante como lo es para cada uno de nosotros llegar a un entendimiento y práctica de los principios de libertad, que es igual de importante para nosotros cultivar la libertad dentro de las paredes de nuestros hogares, entre las relaciones que tenemos con nuestros cónyuges e hijos. Nuestros niños tienen necesidades reales de tener su autopropiedad respetada y ser disciplinado con el amor y la razón en lugar de miedo y violencia. Asimismo, tienen una necesidad real que se le permitiera explorar el mundo que les rodea, mientras se abre la probabilidad de que lo que creen es verdad ahora podría no ser cierto después. Autopropiedad, no agresión, y la apertura de espíritu son tan valiosas como un conjunto de herramientas para la sociedad como lo son para los padres. Si usted realmente quiere lograr una sociedad libre, debe iniciar cultivando una sociedad libre en su hogar.


El Contenido Mas Seleccionado en Español:

Open This Content

Grabbing the Zen: It Makes A Difference

Send her mail.

“Balancing on My Toes” is an original column appearing every other Friday at Everything-Voluntary.com, by Angel M. Ethell. Angel lives in the Chicagoland area with her family: sons Teen (13) and Lil G (2) along with their little sister Cassie Pie (dog), her partner Daddy G and father-in-law Grandpa G. She loves learning new things along with learning that she might not always be right… 100% of the time. Archived columns can be found here. BMT-only RSS feed available here.

There are many new skills to master, or even fumble with when becoming a parent. There are so many new experiences parents can’t even fathom let alone be prepared for. Advice, wanted or unwanted, gets thrown at new parents at lightening speeds and it is enough to make their heads spin. Chaos and confusion often reign in these households and along with the constant sleep deprivation a new parent is likely to break down and scream. This screaming is okay for a little while, but eventually their children will need them again and that parent has two choices: to calm down enough be in control and collected, or stay in a stressed state and negatively affect their children through lack of control.

A Choice, Huh? Screw You!

I’d say that too in the heat of the moment, but in all reality this is true. I say choice because as the adult we have the ability (or at least most do) to stop and think things through. Children are not capable of this until their teen years and even then this ability is new and inconsistent, but as adults we can decide to stop and think before we become too upset. This is a skill that is learned through observation and some adults that did not learn this in childhood will have more difficulty grasping this skill in adulthood. Many adults act badly. There are even TV shows about it, but the reason people are entertained by them is because they like to judge them against their own lives. It is easy to feel like one has it all together when watching Bridezillas, Jerry Springer or some other such nonsense.

What Does This Have To Do with Parenting?

Children learn by example. They will do everything their parents do because they are the end all and be all to those kids. Parents that are emotionally stressed and not caring for their mental health may be doing their children harm without even realizing it. It is easy to become stressed and overworked; this leads to possibly yelling more often, acting in non-desirable behaviors such as snapping at others and arguing. All of these are negative things for children to model after. Stress symptoms can be insidious. A child may pick up a behavior that does not even manifest until they are yelling at their own children in a similar situation. A trigger that will be set off one day and that person may not even know that it is a learned behavior. That person may believe that those feelings are their own, which can cause some real guilt (this is me) until one day it will click and the memory will come back. It will be natural because that is how their parents cared for them, and the cycle will continue.

But It Does Not Nave To Be This Way

So what is missing? What are these new parents not getting? What are these children not learning? That self-care is important. Self-care is so important. If we take the same parent child pair and follow a different path we can see where self-care can change the outcome from negative to positive. Many people become stressed from unmet needs and desires. Those needs can be something as seemingly easy as getting enough rest and good nutrition, to having some self-reflection time everyday, to just having some self-time at all, to really do anything. Plenty of rest is usually pretty hard to come by as a new parent, but all is not lost. There are many ways to care for and re-energize for a parent and we are going to talk about some of these things. This is important for a few reasons. The big one of course being that it can help stabilize a person’s mood, which leads to a more peaceful household, it allows a parent to feel good about themselves and not like crap because they yelled at the kids again, and maybe more importantly keeping calm or recovering calm will teach children coping skills and problem solving skills.

What Does Self-Care Look Like?

It can be as simple as showering everyday, which as all parents know it may not be so simple, or as complex as planning some time away. Some easy things a person can start with right away for self-care is to stop speaking negatively about themselves. If they do not feel “worth it” they may not try at all. The second thing is to realign expectations. This is not as easy as it sounds and may require some work. A parent may feel stressed because their expectations are not realistic. This happens more than people talk about and can lead to negative situations. For example, a small child should not be expected to go with out food for an extended period, and if this does happen, the parent should be prepared for a melt down. If the parent is aware of the limitations they will not be so easy to anger and lash out. In my last column I talked about patience; it is hard to be patient without full understanding, but understanding can really help a parent stay calm. Plenty of sleep for new parents is really important. There is such a rush to “get back to normal” that many parents don’t give themselves enough time to get their normal back. Pretty soon housework is getting neglected, friends and family may fall to the wayside and huge guilt about it is accumulated. Realistically new parents should not expect themselves to “get back to normal” for quite some time and should try to get all the rest they can during (in my opinion) the first whole year. Yoga, meditation, and laughter are all really great fillers for those cups and should be used liberally. Partners that really connect can help each other with self-care. “I see you’re looking tired, I’ll play with the kids while you nap” should be heard often and when one partner is weakened by stress or something else the other should be there to help lift them back up. Manicures, massages, and a night out if desired once in a while also go a long way to becoming balanced as well. All of these, and many more, self-care techniques can lead to a more peaceful household.

What is the Result of That?

Children who are taught these skills early in life will be better able to adjust to outside stressors, and will benefit from the levelheadedness they posses later in life, whether in business or family. They will have watched their parents caring for themselves which will lead to self-respect and confidence. A self-respecting teen may not fall into peer pressure traps and as an adult will be able to avoid situations that are not in their best interest. A self-respecting person will not let others treat them as undeserving, because they know they are not. There are many benefits to providing the same level of care as a parent does for its child to themselves and it is so worth it for both parent and child. Children of parents that practice self-care will be rewarded with many life skills and the parents will be rewarded with a strong connection to their children throughout their lives that may not have been possible in a more stressed, chaotic environment.

I am no expert. All of this has come from research and anecdotal evidence. Plus my own experience. I needed a bastion of good and calm and I found gentle parenting. I have personally learned so much and have grown as a person and as a parent exponentially. I have seen both sides and I have had to learn to do what helps me so that I can be that parent my boys deserve. I may stay up a bit late into the night to spend time alone and I may spend a lot of time prepping and preparing meals, but I have to have me time, enough sleep and good nutrition to keep bad Mommy at bay. And so I do these things, and as my children grow these techniques will change and develop. I am forever grateful to the gentle parenting community and all it has taught me about being the best Mommy I can be.

What are some things you do to care for yourselves? What helps you keep your cup full?


Read more from “Balancing on My Toes”:

Open This Content